post-thumb

BİR SES VER

Nefesimin daraldığı anlar artıyor.
Lütfen bir ses ver!
Dilime dolanan kelimelerin haddi hesabı yok,
Eziliyorum, eziliyorum günbegün, bir ses ver!
Boşluk gibi, hiçsizliğe inat yok oluyorum.
Çaresiz, bedbaht bir kölenin vurgun yüreği ile haykırıyorum...
Haykırıyorum, boyun eğmiş bir köle düşün,
Kendi toprağında çiçek açsın diye mağrur bakışlarla hissettirmez mi muhtaçlığını.
Fütursuzca bir elemle kavrulmazmı tenindeki gözyaşı...
Azad et beni, azad et!
Nefsimin hücrelerine bölündü gafletin 
Bir ses ver!
Kederim, gökyüzündeki kuşların telaşı olsun!
Bir ses ver!
Sığmıyor!
Oyuk oyuk sessizligimi gömüyorum.
Bir el, dileğim şefkat dolu bir el...


Ayşe DEMİR

Ayşe DEMİR

Bayburt Üniversitesi Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık öğrencisiyim. Çocukluğumdan beri şarkı söylemeyi çok seviyorum. Ardından şiirle tanıştım şarkı söylemenin yanı sıra şiir yazmaya da başladım.Konu olarak belli bir sınırlamam olmamakla beraber kalbime dokunan her konuda yazabilirim. Tabi bu dokunuşun en büyük mimarı ise insan denen zor varlık ve onun hayat içerisindeki muazzam döngüsü.Saygılarımla.

YORUMLAR

YORUM YAP

Yorumunuz onaylandıktan sonra yayınlanacaktır. Yorumunuza yanıt verildiğinde mail ile bilgilendirileceksiniz.